Onze zaterdagavond in Segou kreeg nog een aangenaam/onaangenaam staartje...
Tijdens ons verteringstoureke langs de Niger, werden we aangesproken door een plaatselijke adonis. Na een muzikale rondleiding door hem langs de cafeetjes in "open-air" en het tonen van een Malinese discobar, keerden we weder naar het hotel.
Indien we zouden besluiten met de andere 2 meisjes om de bloemekes buiten te zetten, zouden we hem nog wel tegenkomen...
3 uur later besloten we om toch tot in de vroege uurtjes te gaan feesten. En daar zat hij: onze jonge adonis-gids. :)
Hij had daar op het hoekje gewacht met de gedachte om met 4 blanke grieten een stapje in de wereld te gaan zetten.
Nog geen 10 minuten later stonden we al op de dansvloer te shaken op Malinese muziek (lees in dit geval: geschreeuw). De vogeltjesdans, de maccarena en de sirtaki zijn ook de revu gepasseerd.
Nefast voor de feestvreugde: hij vond het doodnormaal dat wij zijn drank zouden vergoeden. Helaas pindakaas! Nog nooit eerder voelden we ons zo gezien als blanke zakken geld.
We lieten dit uiteindelijk niet aan ons hart komen en doken lachend ons bed in! (zonder adonis :)! )
Bijna bezweken onder het gewicht van het aangekochte schoolmateriaal (die we aangekocht hebben van de opbrengst van onze Nuit Africaine), arriveerden we maandag op school.
Met een verdoken enthousiasme bedankte de directeur ons.
Adamo stond erop dat we, gewapend met ons fototoestel, in elke klas de spullen mee zouden uitdelen. We voelden ons zoals rijke kolonialen die de "arme zwarte kindjes" kwamen helpen.
Na 30 keer over en weer te hebben gelopen, van klas naar klas en een anderhalf uur later waren al onze goodies uitgedeeld.
We hadden hier een dubbel gevoel bij. Langs de ene kant weten we dat de leerlingen en de school hier veel mee kunnen doen, maar langs de andere kant leek er een sfeer te heersen van een verplicht onderdrukt enthousiamse. Raar, want we hadden juist een uitbundige sfeer verwacht.
Ondertussen zijn we volop met de kinderen in kleine groepjes begonnen en het verloopt behoorlijk goed! Beter dan we na de eerste testen hadden verwacht.
Dit toont aan dat een verandering van onderwijsaanpak, hoe klein ook, wonderen kan doen. Ook zijn we volledig in het leerkrachtenteam geïntegreerd. We moeten zelfs sinds eergisteren het aanwezigheidsregister met het uur van aankomst tekenen.
(Zouden we ook op het einde van de maand betaald worden voor de uren die we draaien op school? ;) )
Door meer en spontaan in de klassen te komen ontdekken we de ware aard van de leerkrachten. De sympathieke kant van vooral de mannelijke leerkrachten (exclusief Adama) die we kennen van de leerkrachten-onderonsjes, is vaak zoek wanneer ze voor de klas staan.
Ze ondergaan een metamorfose van de joviale vlotte babbelaars naar een machtsgeile en 'slaaggrage' dictators. De zweepslagen op de kinderen doet ons niet alleen mentaal maar ook fysiek walgen.
Vooral het 4e leerjaar is dankzij hun leerkracht, voor ons een horrorklas.
We weten dat de directeur hier tegen is en zijn dan ook overtuigd dat deze vreselijke manier van straffen eens definitief verleden tijd zal zijn.
Maandag en dinsdag mochten we eindelijk pronken met onze Afrikaanse rokken!
Betty van het centre feminin had puik werk geleverd!
De complimentjes van de vrouwen en mannen stroomden binnen. Een verhoogd Malivrouw-gevoel: check!!!
Ook de kok Djibril was enthousiast over onze rokken. Hij maakte zich enkel wat zorgen over onze techniek van het hoofddoek-draaien. En al gierend toonde hij ons de nieuwste rambo-snit. Stille waters, diepe gronden...
Tijdens één van onze promenades door de village, trokken enkele weeskinderen ons mee naar het huis van Jozefien. Deze kranige 60-plusser is de voogd van wel 17 kinderen. Als verpleegster op rust, verzorgd ze de kinderen met hart en ziel en zorgt dat ze niets tekort komen.
Een schoolvoorbeeld van een vrouw met het hart op de juiste plaats.
Bij haar zullen we de komende weken nog eens meer passeren!
Tot slot nog enkele wist-je-datjes:
WIST JE DAT:
- Boter gerold in een serviet op een gebruikt maandverband lijkt?
- Muizen ons nachtelijke bezoekjes brengen om te smullen van een sandwish omelette?
- één kakkerlak het bed van Mieke adoreert?
- Malinese slangen niet giftig, maar wel lang en er écht eng uitzien?
- De 1723 muggen in onze kamer zich nog steeds elke nacht tegoed doen aan onze bloed?
- De moskee voor het klooster (jawel, net VOOR het klooster) al bijna klaar is? (in anderhalve week tijd...)
- Onze tuin gebruikt wordt als wachtkamer als zieken om 5 uur 's morgens aankomen voor een bezoekje bij de dokter (die pas om 8 uur begint)?
- We het Malinese volkslied bijna uit ons hoofd kennen?
- We net deze avond onze reis naar Pays Dogon hebben vastgelegd? (van 21 tot 28 februari)?
- De congregatie Liiiiimbuuuuurgers is uitgebreid en bij deze in de meerderheid zijn? (Dankzij onze 2 nieuwe telgen: Jan en Leen)
"Neem je nootjes met je linkerhand, dan ben je de viespeuk van het land."
Heeeeeel veel warme groetjes,
Evi (Bijna uitgehuwelijkt) en Katrien (Toegestane pleegmoeder van Brigitte)
zaterdag 30 januari 2010
zaterdag 23 januari 2010
Leven op het ritme van de wind en van de zon!
Toen ons "luxeweekend" ten einde liep, wilden we nog snel een fruitvoorraad inslaan voor we terug naar Koutienso zouden rijden met de bus. Dit was buiten de onkunde van onze taxichauffeur en een communicatiestoornis gerekend. In volle vaart reden we met de taximoto de bus achterna. Een vriend van de taximan liet de bus stoppen in het midden van de stoffige baan en zo konden we niet anders dan deze te dure (€4,5!!!) en fruitloze busrit te nemen. C'est dommage!
Home sweet home lieten we onze aangekochte schone Afrikaanse stofjes omtoveren tot zelfontworpen rokken in het 'Centre Feminin'. Dries van Noten is bij deze gewaarschuwd!
Terug op school trommelden we (met een djembé:)) alle leerkrachten en de directeur bij elkaar voor een eerste 'personeelsvergadering'. We haalden al onze 'coachen van collega's' talenten boven om de vergadering te leiden. De vergadering bestond uit twee punten, punt 1: om hen nog meer te motiveren begonnen we met de goede onderwijsaspecten van elke leerkracht. En jawel, de fonkels in hun witte oogbollen waren te zien! We waren ook wel echt aangenaam verrast door de toffe werkvormen die de leerkrachten met veel enthousiasme aan de leerlingen overbrengen! Punt 2: We hebben een structuur gevonden en hebben een planning gemaakt om ons zorgproject rond wiskunde vorm te geven. Met zelfgemaakt MAB-materiaal probeerde, we deze werkwijze uit te leggen aan de leerkrachten en leerlingen. Het MAB-materiaal is gemaakt van plastieken 'wafelijzers' die de verpleegsters niet meer nodig hadden na het controleren van de waterputten op bacterieën. De waterput waar wij van drinken scoort vrij laag op het aantal aanwezige bacteriekes, toch vreemd dat we nog steeds zand proeven?
Als volwaardige collega's hebben we ook een klaslokaal gekregen die stofallergie en astmatische longen geen deugd doen! Na het verwijderen en verpulveren van de grootste spin, is een harmonieus samenleven met de kleinere spinnen, muisjes en vliegen een feit in de zorgklas!
Deze week hebben we vooral structuur en duidelijkheid gebracht, omdat we beiden autistisch genoeg zijn om in chaos niet te kunnen functionneren! Volgende week vliegen we er knal tegenaan!
Op theebezoek gaan doe je best niet tussen de soep en de patatten is gebleken! Toen we 'even' een bespreking hadden met de directeur Adamo over de materialen hier op school, maakte hij daar een spontaan theekransje van. Tijdens het 3uur durende theeritueel hebben we tof gebabbeld, veel gelachen en kreeg Katrien voor de allereerste keer ooit een moederkloek gevoel door een mollige negerbaby 'Brigitte' op haar schoot. Als er plaats is in de valies gaat die kleine mee!
Door de afwezigheid van zuster Suzy tijdens het slotgebed na het avondeten, kon Katrien haar religieuze zelve eindelijk botvieren. Vol overgave zong ze 'Bedankt voor dit heerlijke maal, al heb ik ook wel graag lasagna in den oven' (Op de melodie van Hosana in den Hoge). Zuster Anastasie vond dit een pakkend christelijk gebed en vroeg zich af of Katrien de enige christen was omdat de anderen het lied niet meezongen...
Dit weekend hebben we afscheid moeten nemen van de 3 Hasseltse verpleegsters. We zullen de aanwezigheid van de drie musketiers missen! Komende week zijn we dus alleen in het klooster, maar daarna staan er weer nieuwe telgen klaar om het dispensarium 'onveilig' te maken.
De uitgave van het eerste Mali-avond-geld is een feit! Met een grote ruitjes-Marokanenzak vol schoolspullen kunnen we de kinders en leerkrachten eindelijk het materiaal geven dat ze nodig hebben op school!
"Vinden mannen elkaar hier gewoon plezant, lopen ze op straat hand in hand!"
Een klapzoen op jullie neus!
Evi (nachtelijke koerplas-ster) & Katrien (levende juke-box)
Home sweet home lieten we onze aangekochte schone Afrikaanse stofjes omtoveren tot zelfontworpen rokken in het 'Centre Feminin'. Dries van Noten is bij deze gewaarschuwd!
Terug op school trommelden we (met een djembé:)) alle leerkrachten en de directeur bij elkaar voor een eerste 'personeelsvergadering'. We haalden al onze 'coachen van collega's' talenten boven om de vergadering te leiden. De vergadering bestond uit twee punten, punt 1: om hen nog meer te motiveren begonnen we met de goede onderwijsaspecten van elke leerkracht. En jawel, de fonkels in hun witte oogbollen waren te zien! We waren ook wel echt aangenaam verrast door de toffe werkvormen die de leerkrachten met veel enthousiasme aan de leerlingen overbrengen! Punt 2: We hebben een structuur gevonden en hebben een planning gemaakt om ons zorgproject rond wiskunde vorm te geven. Met zelfgemaakt MAB-materiaal probeerde, we deze werkwijze uit te leggen aan de leerkrachten en leerlingen. Het MAB-materiaal is gemaakt van plastieken 'wafelijzers' die de verpleegsters niet meer nodig hadden na het controleren van de waterputten op bacterieën. De waterput waar wij van drinken scoort vrij laag op het aantal aanwezige bacteriekes, toch vreemd dat we nog steeds zand proeven?
Als volwaardige collega's hebben we ook een klaslokaal gekregen die stofallergie en astmatische longen geen deugd doen! Na het verwijderen en verpulveren van de grootste spin, is een harmonieus samenleven met de kleinere spinnen, muisjes en vliegen een feit in de zorgklas!
Deze week hebben we vooral structuur en duidelijkheid gebracht, omdat we beiden autistisch genoeg zijn om in chaos niet te kunnen functionneren! Volgende week vliegen we er knal tegenaan!
Op theebezoek gaan doe je best niet tussen de soep en de patatten is gebleken! Toen we 'even' een bespreking hadden met de directeur Adamo over de materialen hier op school, maakte hij daar een spontaan theekransje van. Tijdens het 3uur durende theeritueel hebben we tof gebabbeld, veel gelachen en kreeg Katrien voor de allereerste keer ooit een moederkloek gevoel door een mollige negerbaby 'Brigitte' op haar schoot. Als er plaats is in de valies gaat die kleine mee!
Door de afwezigheid van zuster Suzy tijdens het slotgebed na het avondeten, kon Katrien haar religieuze zelve eindelijk botvieren. Vol overgave zong ze 'Bedankt voor dit heerlijke maal, al heb ik ook wel graag lasagna in den oven' (Op de melodie van Hosana in den Hoge). Zuster Anastasie vond dit een pakkend christelijk gebed en vroeg zich af of Katrien de enige christen was omdat de anderen het lied niet meezongen...
Dit weekend hebben we afscheid moeten nemen van de 3 Hasseltse verpleegsters. We zullen de aanwezigheid van de drie musketiers missen! Komende week zijn we dus alleen in het klooster, maar daarna staan er weer nieuwe telgen klaar om het dispensarium 'onveilig' te maken.
De uitgave van het eerste Mali-avond-geld is een feit! Met een grote ruitjes-Marokanenzak vol schoolspullen kunnen we de kinders en leerkrachten eindelijk het materiaal geven dat ze nodig hebben op school!
"Vinden mannen elkaar hier gewoon plezant, lopen ze op straat hand in hand!"
Een klapzoen op jullie neus!
Evi (nachtelijke koerplas-ster) & Katrien (levende juke-box)
zaterdag 16 januari 2010
A ni sogoma!
Vrijdag (8januari) namen we afscheid van Anne-Mie & Renee en vertrokken met z'n vieren (wij, Mieke & Sofie; twee studenten ergotherapie uit Hasselt) met de bus naar Koutienso. Na een nog vrij comfortabele, toch warme, 6uur durende busrit, verwelkomden Guy en Marina (Vlaamse Fifala-medewerkers) ons in Koutienso. Ook kwamen enkele local-kids ons ter hulp gesneld. Zo droeg een tengere 3-jarige een rugzak van 7 kilogram, die groter was dan het kind zelf maar hij wou dit persee doen.
Bij aankomst in het klooster kregen we een kamer in de ziekenboeg van het dispensarium als suite voor de komende drie maanden. Al snel maakten we kennis met de uitgebreidde bedankingen van de zusters aan God gericht, voor we ons konden te goed doen aan een waar feestmaal dat (dagelijks zo bleek later) uit plat wit brood met een crèmerige witte substantie (aka smeerkaas) en gesmolten chocolade uit de oven (aka zelfgemaakte choco). Dit alles spoelden we weg met H2O, met een doordrongen aroma van roest en zand. Schol!
Onze nieuwe woonplaats liet vanaf dag 1 al een diepe en geëmotioneerde indruk op ons na.
De dagen nadien voelden we ons wel sneller thuis door enkele enthousiaste snottebellenkinderen (allen met gescheurde Samson & Mickey Mouse kleertjes en onder het stof bedolven) en het warme hart van zuster Suzy. God mag zijn twee pollekes kussen met zo'n coole, hartelijke non.
Na elk middagmaal, moeten we steeds de stukjes geit tussen onze tanden uit flossen. Ook krijgen we kleverige drogie rijst en sponzige To voorgeschoteld, op een bedje van platgekookte witte kool. De kok, Djibril, weet van dit alles wel een smakelijke maaltijd te maken. Hij is 'The King' van de soep!
Na een dagje anale en orale spetters van de lijkbleke Katrien, zijn we aan onze eerste werkweek begonnen op school. Op school zouden we eerst een weekje observeren, maar aangezien de leerkrachten "de klas overnemen" onder 'observeren' verstaan, startten we al vrij snel met de niveautesten van de leerlingen.
Al snel bleek: Er is werk aan de winkel! Deze school schreeuwt om 'beter' onderwijs. De directeur hebben we al zeker mee, nu nog de leerkrachten overtuigen om hun 'relax-take-it-easy-stijl' opzij te zetten en meer tijd met de leerlingen in de klas door te brengen(Dan te koffiekletsen met andere leerkrachten op de speelplaats tijdens de lesuren.).
Onder het motto 'Als de kat van huis is dansen de muizen op tafel', gedroegen de leerkrachten zich heel autoritair en machtgeil ten opzichte van de kinderen, terwijl de directeur naar een ander dorp was. Van een stokslag waren ze niet vies... Onze handen jeuken om aan de slag te gaan met deze schitterende, leergierige, dankbare, lieve, beleefde,... kinderen!
De avond 'valt' hier letterlijk. Op een klein half uur is het pik (maar dan ook pik) donker. Vergezeld door 1277 muggen aanschouwen we de gitzwarte hemelkoepel met miljarden sterren.
Dit weekend genieten we van ons eerste uitstapje naar Ségou. Gek hoe snel je beseft hoe verwend je thuis bent.
"Tellen je vingers maar tot 10, dan heb je je 10 tenen nog niet bezien!!"
Veel groetjes,
Djeneba (Evi) & Oumou (Katrien)
PS: Enkele GSM-troubles treden op! Van Base kunnen we berichten ontvangen en terugsturen, van Proximus enkel ontvangen (niet terugsturen dus) en met Mobistar is er helaas geen communicatie mogelijk! Mobi en Proxi vrienden, we denken ook aan jullie hoor!
Bij aankomst in het klooster kregen we een kamer in de ziekenboeg van het dispensarium als suite voor de komende drie maanden. Al snel maakten we kennis met de uitgebreidde bedankingen van de zusters aan God gericht, voor we ons konden te goed doen aan een waar feestmaal dat (dagelijks zo bleek later) uit plat wit brood met een crèmerige witte substantie (aka smeerkaas) en gesmolten chocolade uit de oven (aka zelfgemaakte choco). Dit alles spoelden we weg met H2O, met een doordrongen aroma van roest en zand. Schol!
Onze nieuwe woonplaats liet vanaf dag 1 al een diepe en geëmotioneerde indruk op ons na.
De dagen nadien voelden we ons wel sneller thuis door enkele enthousiaste snottebellenkinderen (allen met gescheurde Samson & Mickey Mouse kleertjes en onder het stof bedolven) en het warme hart van zuster Suzy. God mag zijn twee pollekes kussen met zo'n coole, hartelijke non.
Na elk middagmaal, moeten we steeds de stukjes geit tussen onze tanden uit flossen. Ook krijgen we kleverige drogie rijst en sponzige To voorgeschoteld, op een bedje van platgekookte witte kool. De kok, Djibril, weet van dit alles wel een smakelijke maaltijd te maken. Hij is 'The King' van de soep!
Na een dagje anale en orale spetters van de lijkbleke Katrien, zijn we aan onze eerste werkweek begonnen op school. Op school zouden we eerst een weekje observeren, maar aangezien de leerkrachten "de klas overnemen" onder 'observeren' verstaan, startten we al vrij snel met de niveautesten van de leerlingen.
Al snel bleek: Er is werk aan de winkel! Deze school schreeuwt om 'beter' onderwijs. De directeur hebben we al zeker mee, nu nog de leerkrachten overtuigen om hun 'relax-take-it-easy-stijl' opzij te zetten en meer tijd met de leerlingen in de klas door te brengen(Dan te koffiekletsen met andere leerkrachten op de speelplaats tijdens de lesuren.).
Onder het motto 'Als de kat van huis is dansen de muizen op tafel', gedroegen de leerkrachten zich heel autoritair en machtgeil ten opzichte van de kinderen, terwijl de directeur naar een ander dorp was. Van een stokslag waren ze niet vies... Onze handen jeuken om aan de slag te gaan met deze schitterende, leergierige, dankbare, lieve, beleefde,... kinderen!
De avond 'valt' hier letterlijk. Op een klein half uur is het pik (maar dan ook pik) donker. Vergezeld door 1277 muggen aanschouwen we de gitzwarte hemelkoepel met miljarden sterren.
Dit weekend genieten we van ons eerste uitstapje naar Ségou. Gek hoe snel je beseft hoe verwend je thuis bent.
"Tellen je vingers maar tot 10, dan heb je je 10 tenen nog niet bezien!!"
Veel groetjes,
Djeneba (Evi) & Oumou (Katrien)
PS: Enkele GSM-troubles treden op! Van Base kunnen we berichten ontvangen en terugsturen, van Proximus enkel ontvangen (niet terugsturen dus) en met Mobistar is er helaas geen communicatie mogelijk! Mobi en Proxi vrienden, we denken ook aan jullie hoor!
woensdag 6 januari 2010
l'Afrique ça fait du bon!
Waarde landgenoten,
Vanuit zo'n 38°C en stof overal, sturen we jullie onze eerste avonturen vanuit Bamako.
In Parijs werd het ons meteen duidelijk dat we naar een moslimland zouden trekken. Dit allemaal door een zeer donkere (niet onknappe) man die zijn matje uitgooide en naar hartelust tot Allah begon te bidden.
De eerste stappen in Mali waren heerlijk warm (30°C om 23u 's avonds), overweldigend, maar vooral: het deed ons goesting krijgen in meer!
Een Malinees kreeg al snel onze leerkrachtcapaciteiten in het oog. We hebben hem dan ook met raad en daad bijgestaan, bij het lezen en invullen van een visumpapier in het Frans. In de hal, zo klein als de eetzaal op KdG, vlogen we met zo'n 500 mensen op de bagageband. Snel gesteld gingen we naar buiten, daar zag het zwart van het volk.
Tussen al het geroep en de chaos, waren we zo blij de 'radio 1'-sticker van Djibi (onze taxichauffeur) te zien.
Tijdens de rit naar ons verblijf vingen we een eerste glimp van Mali op.
De daklozen maakten hun bedje langs de kant van de weg.
In de buitenwijken aangekomen, veranderde de geasfalteerde weg in een stoffige, vol putten en stenen, rijkelijk met afval begooide zandweg.
Het woord 'cultuurshock' kreeg voor ons een duidelijkere invulling.
Na een hartelijk onthaal en na enkele muggenslachtoffers, vielen we in ons Malinees bed als een blok in slaap.
De ochtendstond heeft goud in de mond.
Om 5 uur 's morgens kregen we de korangezangen luidkeels te horen. We dachten even aan een lichte hallucinatie van de malariapillen.
Waar is Wally?
Na het ontbijt gingen we 'blokje rond' om de buurt te verkennen.
Dat 'tourreke' werd een trip van 3 uur in een brandende hitte (zonder water, zonder geld, zonder gsm, zonder adres, ...), totally lost in jakamaka.
Met de hulp van Wally en vriend konden we het verblijfadres opzoeken op internet. Gelukkig!
Helaas wisten onze vrienden het adres zelf ook niet, maar door het herkennen van een 'klerenwassende vrouw' en een meloenenstalletje hebben we de B&B teruggevonden.
Dag 1 was meteen een avontuur om U tegen te zeggen.
Voordeel: volledige opsnuiving van de plaatselijke cultuur.
Het is ongelooflijk om zelf tussen de 'gekende' Afrikaanse taferelen van op foto's en tv te staan.
Het geluid, het zicht, de geur, de lachende gezichten, de kinderen die vol bewondering 'toubabous' (blanke) roepen. Een enkeling durft zelfs een hand te komen geven.
Het fantastische gevoel hierbij is overweldigend en amper uit te drukken in woorden. On aime Mali!
Ons hier bereiken kan op de nummers:
Evi: +223 66 07 00 61 (voorlopig nog niet bereikbaar... komt in orde!)
Katrien: +223 69 58 79 34
Het adres om brieven naar te sturen:
Soeur Suzy Spaenhoven (Evi/Katrien)
Mission Catholique Koutienso
BP 48 San
Mali
"Klinken Korangezangen in de stad, dan gooit iedereen uit: zijn mat."
Salutations!
Evi (officiële muggenvangster) en Katrien (vapeurloze lariam-neemster)
Vanuit zo'n 38°C en stof overal, sturen we jullie onze eerste avonturen vanuit Bamako.
In Parijs werd het ons meteen duidelijk dat we naar een moslimland zouden trekken. Dit allemaal door een zeer donkere (niet onknappe) man die zijn matje uitgooide en naar hartelust tot Allah begon te bidden.
De eerste stappen in Mali waren heerlijk warm (30°C om 23u 's avonds), overweldigend, maar vooral: het deed ons goesting krijgen in meer!
Een Malinees kreeg al snel onze leerkrachtcapaciteiten in het oog. We hebben hem dan ook met raad en daad bijgestaan, bij het lezen en invullen van een visumpapier in het Frans. In de hal, zo klein als de eetzaal op KdG, vlogen we met zo'n 500 mensen op de bagageband. Snel gesteld gingen we naar buiten, daar zag het zwart van het volk.
Tussen al het geroep en de chaos, waren we zo blij de 'radio 1'-sticker van Djibi (onze taxichauffeur) te zien.
Tijdens de rit naar ons verblijf vingen we een eerste glimp van Mali op.
De daklozen maakten hun bedje langs de kant van de weg.
In de buitenwijken aangekomen, veranderde de geasfalteerde weg in een stoffige, vol putten en stenen, rijkelijk met afval begooide zandweg.
Het woord 'cultuurshock' kreeg voor ons een duidelijkere invulling.
Na een hartelijk onthaal en na enkele muggenslachtoffers, vielen we in ons Malinees bed als een blok in slaap.
De ochtendstond heeft goud in de mond.
Om 5 uur 's morgens kregen we de korangezangen luidkeels te horen. We dachten even aan een lichte hallucinatie van de malariapillen.
Waar is Wally?
Na het ontbijt gingen we 'blokje rond' om de buurt te verkennen.
Dat 'tourreke' werd een trip van 3 uur in een brandende hitte (zonder water, zonder geld, zonder gsm, zonder adres, ...), totally lost in jakamaka.
Met de hulp van Wally en vriend konden we het verblijfadres opzoeken op internet. Gelukkig!
Helaas wisten onze vrienden het adres zelf ook niet, maar door het herkennen van een 'klerenwassende vrouw' en een meloenenstalletje hebben we de B&B teruggevonden.
Dag 1 was meteen een avontuur om U tegen te zeggen.
Voordeel: volledige opsnuiving van de plaatselijke cultuur.
Het is ongelooflijk om zelf tussen de 'gekende' Afrikaanse taferelen van op foto's en tv te staan.
Het geluid, het zicht, de geur, de lachende gezichten, de kinderen die vol bewondering 'toubabous' (blanke) roepen. Een enkeling durft zelfs een hand te komen geven.
Het fantastische gevoel hierbij is overweldigend en amper uit te drukken in woorden. On aime Mali!
Ons hier bereiken kan op de nummers:
Evi: +223 66 07 00 61 (voorlopig nog niet bereikbaar... komt in orde!)
Katrien: +223 69 58 79 34
Het adres om brieven naar te sturen:
Soeur Suzy Spaenhoven (Evi/Katrien)
Mission Catholique Koutienso
BP 48 San
Mali
"Klinken Korangezangen in de stad, dan gooit iedereen uit: zijn mat."
Salutations!
Evi (officiële muggenvangster) en Katrien (vapeurloze lariam-neemster)
Abonneren op:
Posts (Atom)
