Gegroet!
Voor de laatste week hadden we nog een stevige planning opgesteld om ons volledig te focussen op het 3de leerjaar om te lezen. Onze plannen smolten als sneeuw voor de zon toen er mannen zich dionsdagochtend voor onze zorgklas verzamelden. Eindelijk zouden de banken in elkaar worden gezet, waar een stoflaag van 5cm zich al had opgehoopt de voorbije 3 maanden. Als all-around zorgcoördinatoren lieten we onze "ikea-meubel-in-elkaar-zet-skills zien! Door een gebrek aan werkmateriaal ,am dit werkje de hele week in beslag. TOen ook de speelplaats een onderhoudsbeurt kreeg en de bomen wit geschilderd waren was de school klaar voor de officiële opening van de banken!
Voor een laatste keer gingen we de zonsondergang aanschouwen bij Adama thuis. De kledij die we zijn kids hadden gegeven werden de volgende dag al meteen gedragen. Mais ça c'est joli!!! We werden nog eens goed in de watten gelegd met lokale snoeperijen.
Van Suzy namen we donderdag al afscheid, dit was het startschot van een reeks emotionele 'au revoirs' die ons niet onberoerd lieten. Bij het nemen van een souvenir *foto noemde Suzy ons haar twee dochters. Schone woorden waren ook aanwezig bij de afscheidsspeech van Adama toen we onze afscheidskadootjes aan het leerkrachtenteam overhandigden.
Voor onze laatste Malinese danspassen te oefenen organiseerde Adama een heus feest met live band voor het hele dorp! Dit kon tellen als afscheidsfeest, ja de Malinezen zijn echte party animals! Zelfs de hemel huilde voor ons vertrek. Na 3 maanden van stof en droogte voelde de eerste regendruppels zalig op onze huid!
Na een zeer korte nacht namen we zaterdag de bus naar de zusters in San. Dit met een dubbel gevoel... Enerzijds enthousiast voor onze rondtrektip, maar anderzijds met veel pijn in het hart om al deze schitterende mensen en ons dorp achter te laten.
De drie zusters hebben hun Congolese gastvrijheid getoond in San. Nu kan het rondtrekavontuur beginnen!!
Van zondag tot donderdagochtend zullen we in Mopti vertoeven. De straten (en disco!) van Segou maken we onveilig van donderdag tot zondag. De pirogue (boot) wordt ons laatste voertuig richting Bamako, dit driedaags boottochtje wordt een ware campeertrip langs kleine dorpjes aan de oever van de Niger. De laatste Malinese lucht zullen we opsnuiven in Bamako.
"Dine yène be ban, sanko à konofen"
(Bambara voor: Rien n'est eternel, toute chose a un fin. -> Helaas waar!)
Djeneba & Oumou Coulibaly
maandag 22 maart 2010
zaterdag 13 maart 2010
Halleluja!
Lieve wintertenen uit België,
We hebben goed nieuws! De zon lijkt eindelijk richting België te reizen; hier is het al 2 dagen bewolkt. Nog even en de lente is daar!
Een kleine update van onze financiën:
Met de laatste CFA's van de opbrengst van onze benefiet kochten we nog schoolboeken, schriften, knutsel- en educatief spelmateriaal, ...
De materiaalkasten van de school zijn weer gespijsd en kunnen er weer tegenaan.
Olé Olé, we hebben de walking diner van Mali ontdekt!
Geheel uit het niets ontspringen er elke morgen eetkraampjes langs de weg in Segou. Gezellig, aanschuiven aan een tafeltje en voor onze neus maakte de man een overheerlijke baguet omelet en een theetje klaar.
Voor nog geen euro hadden we hier het beste ontbijt in weken.
Bij thuiskomst was er al een hevig feest met liveband losgebarsten op de speelplaats ter ere van de dag van de vrouw.
Uitgedost is onze zelfgefabriceerde vrouwenpanje stonden we al meteen mee te shaken met de mensen van ons dorp.
Tot laat in de avond lieten we samen met de vrouwen ons van onze beste kant zien op de Afrikaanse beats. Vrouwen aan de macht!!!
Dinsdag passeerde de 'tour du Mali' langs Koutienso. Uiteraard stonden we met heel het dorp langs de baan om de renners aan te moedigen.
Geef ons toch maar de blanke mannen; onze hormonen sloegen op hol bij het zien van hun afgetrainde, zwetende lichamen in strakke pakjes.
Halleluja, Evi deed allem moeite om Katrien tegen te houden niet toe te treden tot het klooster. Actief meedoen tijdens de vieringen en het steeds zitten te popelen om als 4e stem in te vallen tijdens het tafelgebed, maken van haar al een non in spé.
Godszijdank bestaat er zo iets als het celibaat, anders had ik Katrien niet meer terug mee naar huis gekregen...
De eerste pijnscheuten van het nakende afscheid zijn reeds gevoeld, na een pré-dankwoord van onze Malinese papa Adamo.
Spontaan loofde hij al het werk dat we verricht hebben op school en sprak de woorden 'vous me vraiment manquerais mes amies', die ons tranen in de ogen bezorgden.
Na dit weekend starten we aan onze laatste week hier in Koutienso. Met pijn in het hart zullen we deze zwarte schatten dan moeten achterlaten...
Kan bé!
Tante Djeneba en tante Oumou
"Moeder worden is nog niets voor ons misschien, dat zagen we tijdens de bevalling en geboorte van ons Pommelien."
We hebben goed nieuws! De zon lijkt eindelijk richting België te reizen; hier is het al 2 dagen bewolkt. Nog even en de lente is daar!
Een kleine update van onze financiën:
Met de laatste CFA's van de opbrengst van onze benefiet kochten we nog schoolboeken, schriften, knutsel- en educatief spelmateriaal, ...
De materiaalkasten van de school zijn weer gespijsd en kunnen er weer tegenaan.
Olé Olé, we hebben de walking diner van Mali ontdekt!
Geheel uit het niets ontspringen er elke morgen eetkraampjes langs de weg in Segou. Gezellig, aanschuiven aan een tafeltje en voor onze neus maakte de man een overheerlijke baguet omelet en een theetje klaar.
Voor nog geen euro hadden we hier het beste ontbijt in weken.
Bij thuiskomst was er al een hevig feest met liveband losgebarsten op de speelplaats ter ere van de dag van de vrouw.
Uitgedost is onze zelfgefabriceerde vrouwenpanje stonden we al meteen mee te shaken met de mensen van ons dorp.
Tot laat in de avond lieten we samen met de vrouwen ons van onze beste kant zien op de Afrikaanse beats. Vrouwen aan de macht!!!
Dinsdag passeerde de 'tour du Mali' langs Koutienso. Uiteraard stonden we met heel het dorp langs de baan om de renners aan te moedigen.
Geef ons toch maar de blanke mannen; onze hormonen sloegen op hol bij het zien van hun afgetrainde, zwetende lichamen in strakke pakjes.
Halleluja, Evi deed allem moeite om Katrien tegen te houden niet toe te treden tot het klooster. Actief meedoen tijdens de vieringen en het steeds zitten te popelen om als 4e stem in te vallen tijdens het tafelgebed, maken van haar al een non in spé.
Godszijdank bestaat er zo iets als het celibaat, anders had ik Katrien niet meer terug mee naar huis gekregen...
De eerste pijnscheuten van het nakende afscheid zijn reeds gevoeld, na een pré-dankwoord van onze Malinese papa Adamo.
Spontaan loofde hij al het werk dat we verricht hebben op school en sprak de woorden 'vous me vraiment manquerais mes amies', die ons tranen in de ogen bezorgden.
Na dit weekend starten we aan onze laatste week hier in Koutienso. Met pijn in het hart zullen we deze zwarte schatten dan moeten achterlaten...
Kan bé!
Tante Djeneba en tante Oumou
"Moeder worden is nog niets voor ons misschien, dat zagen we tijdens de bevalling en geboorte van ons Pommelien."
zondag 7 maart 2010
Het gelukzalige gevoel houdt maar niet op...
Gegroet mede-toebaboes!
Exact 2 weken geleden maakten we ons rugzakje klaar voor een weekje Dogontripping. Na het in gang duwen van onze krellenbak van een Peugeot, geplet tussen Chinezen en Amerikanen kwamen we aan in Djenné. Na een ijskoude nacht onder blote hemel bezochten we de vuile doch pitoreske stad met een gids die voortdurend in herhaling viel. We trokken door naar Mopti om daar het laatste beetje luxe op te snuiven. De brousse van Pays Dogon riep ons!
Na de zoveelste bocht lag plots de kolosale rotsenmassa die Dogon typeren voor ons! Dit lekker brokje natuur hadden we hier niet verwacht! Gedurende 4 dagen hebben we gewandeld in al dit moois, van het ene adembenemende uitzicht naar het andere! Deze ongerepte natuur deed ons telkens weer versteld staan. We voelden ons als mens heel klein in de vallei door de hoge rotswand (van kilometerslang!) langs de ene kant en de eindeloze brousse langs de andere kant. Stap voor stap lieten we de vallei achter ons en bereikten het plateau. Het uitzicht was zo indrukwekkend dat het amper in woorden uit te drukken valt. De omschrijkving in woorden kan dit spetterend vergezicht nooit evenaren! Zo ging onze trip verder van campement tot campement, van dikke matras onder sterrenhemel op het dak tot ranzige luizenmatras in een zandstorm. Maar door onze overbezorgde Dave( = gids) kwamen we niets tekort.
EVi's 22ste verjaardag werd om half 7 's morgens feestelijk ingezet door trommelspelers en dansende vrouwen & kinderen. Heel de dag werd ze goed in de watten gelegd (chocoladekroon inclusief!)
Ondanks deze onvergetelijke trip was het weer zalig thuiskomen in Koutienso. Onze band met Koutienso is al zo sterk gevormd dat we dagelijks aan iedereen dachten. Het deed ons deugd om er terug in te vliegen op school.
Nog niet één dag terug en na een bezoek met alle klassen aan de bib ontdekten we dat geen enkele leerling van het 3de leerjaar (70leerlingen!) ook maar 1 letter kan lezen. Ware materiaalmalers als we zijn schudden we een leesmethode uit onze mouw om op de valreep de kinderen van het 3de toch tot lezen te brengen.
Als stoere motochicks zaten wij achterop bij vier lokale schoonheden (Wassa, Mariam, Bea & Worokia) om de markt van Yangasso onveilig te gaan maken. De ogen van de passant en vielen bijna uit hun hoofd toen ze 4 toebaboe's en farafins zagen voorbij cruisen.
Woensdag was het weer vette party bij den Adamo, inclusief kidsdisco, voor Evi's & Maï's (juf 5de) verjaardag. Fier als een kind van 6 nam Maï onze zelfgemaakte kroon in ontvangst en pronkte er een hele dag mee!
Lang leve de Islamitische feestdagen!!! (Katrien heeft zichzelf dus terecht een bidmat aangeschaft) Zo was het donderdag het doopfeest van Mohammed. Ideaal voor een allereerste dag in 2 maanden uitslapen!
Momenteel genieten we van een overheerlijk verlengd weekend in het elegante Segou langs de Niger. Als ware shopaholics hebben we ons gegeven om souvenir inkopen te doen én als ware dancing queens maakten we de dansvloer onveilig in de plaatselijke discotheek. Na een versierpoging van een kettingneger op Katrien in de toiletten, trokken we onvoorbereid naar de disco! De keet was gevuld met zeer uitdagend geklede zwarte schoonheden (de gemiddelde lengte van de rok was zo'n 10cm!), vieze oude blanke mannen die hier sowieso op sekstourisme komen, stoere 50-cent types die een 'kontschuring' met andere mannen niet schuwen en twee blanke meiden op birkenstocks (het boerinnengevoel was aanwezig!). Een geweldig avondje uit!
" Na 2 maand kunt ge nog wel is iets nieuws 'vinnen', voor je het weet zit er een schorpioen binnen."
Achteropzitster van snelheidsduivel Bea (Evi) & Achteropzitster van voorzichtigheidszelve Wassa (Katrien)
Exact 2 weken geleden maakten we ons rugzakje klaar voor een weekje Dogontripping. Na het in gang duwen van onze krellenbak van een Peugeot, geplet tussen Chinezen en Amerikanen kwamen we aan in Djenné. Na een ijskoude nacht onder blote hemel bezochten we de vuile doch pitoreske stad met een gids die voortdurend in herhaling viel. We trokken door naar Mopti om daar het laatste beetje luxe op te snuiven. De brousse van Pays Dogon riep ons!
Na de zoveelste bocht lag plots de kolosale rotsenmassa die Dogon typeren voor ons! Dit lekker brokje natuur hadden we hier niet verwacht! Gedurende 4 dagen hebben we gewandeld in al dit moois, van het ene adembenemende uitzicht naar het andere! Deze ongerepte natuur deed ons telkens weer versteld staan. We voelden ons als mens heel klein in de vallei door de hoge rotswand (van kilometerslang!) langs de ene kant en de eindeloze brousse langs de andere kant. Stap voor stap lieten we de vallei achter ons en bereikten het plateau. Het uitzicht was zo indrukwekkend dat het amper in woorden uit te drukken valt. De omschrijkving in woorden kan dit spetterend vergezicht nooit evenaren! Zo ging onze trip verder van campement tot campement, van dikke matras onder sterrenhemel op het dak tot ranzige luizenmatras in een zandstorm. Maar door onze overbezorgde Dave( = gids) kwamen we niets tekort.
EVi's 22ste verjaardag werd om half 7 's morgens feestelijk ingezet door trommelspelers en dansende vrouwen & kinderen. Heel de dag werd ze goed in de watten gelegd (chocoladekroon inclusief!)
Ondanks deze onvergetelijke trip was het weer zalig thuiskomen in Koutienso. Onze band met Koutienso is al zo sterk gevormd dat we dagelijks aan iedereen dachten. Het deed ons deugd om er terug in te vliegen op school.
Nog niet één dag terug en na een bezoek met alle klassen aan de bib ontdekten we dat geen enkele leerling van het 3de leerjaar (70leerlingen!) ook maar 1 letter kan lezen. Ware materiaalmalers als we zijn schudden we een leesmethode uit onze mouw om op de valreep de kinderen van het 3de toch tot lezen te brengen.
Als stoere motochicks zaten wij achterop bij vier lokale schoonheden (Wassa, Mariam, Bea & Worokia) om de markt van Yangasso onveilig te gaan maken. De ogen van de passant en vielen bijna uit hun hoofd toen ze 4 toebaboe's en farafins zagen voorbij cruisen.
Woensdag was het weer vette party bij den Adamo, inclusief kidsdisco, voor Evi's & Maï's (juf 5de) verjaardag. Fier als een kind van 6 nam Maï onze zelfgemaakte kroon in ontvangst en pronkte er een hele dag mee!
Lang leve de Islamitische feestdagen!!! (Katrien heeft zichzelf dus terecht een bidmat aangeschaft) Zo was het donderdag het doopfeest van Mohammed. Ideaal voor een allereerste dag in 2 maanden uitslapen!
Momenteel genieten we van een overheerlijk verlengd weekend in het elegante Segou langs de Niger. Als ware shopaholics hebben we ons gegeven om souvenir inkopen te doen én als ware dancing queens maakten we de dansvloer onveilig in de plaatselijke discotheek. Na een versierpoging van een kettingneger op Katrien in de toiletten, trokken we onvoorbereid naar de disco! De keet was gevuld met zeer uitdagend geklede zwarte schoonheden (de gemiddelde lengte van de rok was zo'n 10cm!), vieze oude blanke mannen die hier sowieso op sekstourisme komen, stoere 50-cent types die een 'kontschuring' met andere mannen niet schuwen en twee blanke meiden op birkenstocks (het boerinnengevoel was aanwezig!). Een geweldig avondje uit!
" Na 2 maand kunt ge nog wel is iets nieuws 'vinnen', voor je het weet zit er een schorpioen binnen."
Achteropzitster van snelheidsduivel Bea (Evi) & Achteropzitster van voorzichtigheidszelve Wassa (Katrien)
Abonneren op:
Posts (Atom)
