Een laatste groet uit het warme en mooie Mali!

Lieve vrienden,

Met onze tweeweekse trip is ook het mangoseizoen begonnen. Elke dag slagen we er enkele in onze frak. Tot zover de fruit-update.

Na een veel te lange busreis aangekomen in Mopti.
Een plaatselijke Don Juan kon maar niet genoeg van onze blanke schoonheid. Dagelijks verlaagde hij de prijs voor een boottochtje op de Bani en de Niger tot het uiteindelijk gratis was. Als ware mademoiselles "moins que chere", gingen we graag op dit laatste aanbod in.

Tijdens de busrit van Mopti naar Segou passeerden we onze Malinese thuis, Koutienso, waar ze ons bijna hadden moeten tegenhouden om niet af te stappen.
Aangekomen in Segou, kregen we als trouwe klanten een luxesuite in het hotel voor dezelfde prijs aangeboden.
Pichknicken in een salon met relaxe zetels... 't Is eens iets anders!

Onverwacht kwam er nog een bevriende gids met vakantiescharrel mee op de boot. Het was heerlijk vertoeven op de Niger! Prachtige brokjes natuur gezien en zelfs het kasteel van koning Louis uit Junglebook!
De dorpsbewoners langs de rivier woven telkens enthousiast nar ons, voorbijvarende toebaboes.
Elke avond zetten we onze tent op een opgedroogde zandbank.
Elke middag stopten we even voor een verfrissende duik en wasmoment in de Niger. (Katrien sprak voor de eerste sprong in het water de volgende woorden: "sorry papa :)".)
Onder het motto: klant is koning en niets is onmogelijk werd de trip met een dag verlengd. De oerdrang van onze gids kwam snel naar boven. Dat in zijn onderbroek en in hakuna matatastyle...
Tijdens de laatste avond haalde hij zijn trucendoos boven om Katrien in zijn tent te krijgen. Als hij geen piratenhoofd en lijf van een twaalfjarige had, was het door z'n mooie woorden wel gelukt.

Woensdag met een bleke Evi (geveld door rugpijn en onverklaarbare krampen) in Bamako aangekomen.
Wat een schok!! Het is duidelijk dat we de drukte niet meer gewoon zijn. Voor het eerst in 3 maanden stonden we nog eens in de fille.
We stapten een supermarkt binnen en konden er niet van over dat er zomaar vlees, kaas, ijs, chocola, koeken, ... aanwezig waren!

Morgen staan we gepakt en gezakt in de luchthaven om terug richting Parijs te vliegen...
Ongelooflijk dat 3 maanden in een knip voorbij zijn gevlogen.
We hebben zo genoten van alles wat we hebben meegemaakt. Dit vergeten we nooit meer!
Ons rugzakje des levens weegt enkele prachtige kilo's meer.


"Doet ons hartje thuis te zeer, zij maar zeker, dan komen we volgend jaar weer!"


Tot in België!
Kan Bé!

Djeneba en Oumou (die stilaan weer terug Evi en Katrien moeten worden...)