Womanizers!

Onze zaterdagavond in Segou kreeg nog een aangenaam/onaangenaam staartje...
Tijdens ons verteringstoureke langs de Niger, werden we aangesproken door een plaatselijke adonis. Na een muzikale rondleiding door hem langs de cafeetjes in "open-air" en het tonen van een Malinese discobar, keerden we weder naar het hotel.
Indien we zouden besluiten met de andere 2 meisjes om de bloemekes buiten te zetten, zouden we hem nog wel tegenkomen...
3 uur later besloten we om toch tot in de vroege uurtjes te gaan feesten. En daar zat hij: onze jonge adonis-gids. :)
Hij had daar op het hoekje gewacht met de gedachte om met 4 blanke grieten een stapje in de wereld te gaan zetten.
Nog geen 10 minuten later stonden we al op de dansvloer te shaken op Malinese muziek (lees in dit geval: geschreeuw). De vogeltjesdans, de maccarena en de sirtaki zijn ook de revu gepasseerd.
Nefast voor de feestvreugde: hij vond het doodnormaal dat wij zijn drank zouden vergoeden. Helaas pindakaas! Nog nooit eerder voelden we ons zo gezien als blanke zakken geld.
We lieten dit uiteindelijk niet aan ons hart komen en doken lachend ons bed in! (zonder adonis :)! )

Bijna bezweken onder het gewicht van het aangekochte schoolmateriaal (die we aangekocht hebben van de opbrengst van onze Nuit Africaine), arriveerden we maandag op school.
Met een verdoken enthousiasme bedankte de directeur ons.
Adamo stond erop dat we, gewapend met ons fototoestel, in elke klas de spullen mee zouden uitdelen. We voelden ons zoals rijke kolonialen die de "arme zwarte kindjes" kwamen helpen.
Na 30 keer over en weer te hebben gelopen, van klas naar klas en een anderhalf uur later waren al onze goodies uitgedeeld.
We hadden hier een dubbel gevoel bij. Langs de ene kant weten we dat de leerlingen en de school hier veel mee kunnen doen, maar langs de andere kant leek er een sfeer te heersen van een verplicht onderdrukt enthousiamse. Raar, want we hadden juist een uitbundige sfeer verwacht.

Ondertussen zijn we volop met de kinderen in kleine groepjes begonnen en het verloopt behoorlijk goed! Beter dan we na de eerste testen hadden verwacht.
Dit toont aan dat een verandering van onderwijsaanpak, hoe klein ook, wonderen kan doen. Ook zijn we volledig in het leerkrachtenteam geïntegreerd. We moeten zelfs sinds eergisteren het aanwezigheidsregister met het uur van aankomst tekenen.
(Zouden we ook op het einde van de maand betaald worden voor de uren die we draaien op school? ;) )

Door meer en spontaan in de klassen te komen ontdekken we de ware aard van de leerkrachten. De sympathieke kant van vooral de mannelijke leerkrachten (exclusief Adama) die we kennen van de leerkrachten-onderonsjes, is vaak zoek wanneer ze voor de klas staan.
Ze ondergaan een metamorfose van de joviale vlotte babbelaars naar een machtsgeile en 'slaaggrage' dictators. De zweepslagen op de kinderen doet ons niet alleen mentaal maar ook fysiek walgen.
Vooral het 4e leerjaar is dankzij hun leerkracht, voor ons een horrorklas.
We weten dat de directeur hier tegen is en zijn dan ook overtuigd dat deze vreselijke manier van straffen eens definitief verleden tijd zal zijn.

Maandag en dinsdag mochten we eindelijk pronken met onze Afrikaanse rokken!
Betty van het centre feminin had puik werk geleverd!
De complimentjes van de vrouwen en mannen stroomden binnen. Een verhoogd Malivrouw-gevoel: check!!!
Ook de kok Djibril was enthousiast over onze rokken. Hij maakte zich enkel wat zorgen over onze techniek van het hoofddoek-draaien. En al gierend toonde hij ons de nieuwste rambo-snit. Stille waters, diepe gronden...

Tijdens één van onze promenades door de village, trokken enkele weeskinderen ons mee naar het huis van Jozefien. Deze kranige 60-plusser is de voogd van wel 17 kinderen. Als verpleegster op rust, verzorgd ze de kinderen met hart en ziel en zorgt dat ze niets tekort komen.
Een schoolvoorbeeld van een vrouw met het hart op de juiste plaats.
Bij haar zullen we de komende weken nog eens meer passeren!

Tot slot nog enkele wist-je-datjes:

WIST JE DAT:
- Boter gerold in een serviet op een gebruikt maandverband lijkt?
- Muizen ons nachtelijke bezoekjes brengen om te smullen van een sandwish omelette?
- één kakkerlak het bed van Mieke adoreert?
- Malinese slangen niet giftig, maar wel lang en er écht eng uitzien?
- De 1723 muggen in onze kamer zich nog steeds elke nacht tegoed doen aan onze bloed?
- De moskee voor het klooster (jawel, net VOOR het klooster) al bijna klaar is? (in anderhalve week tijd...)
- Onze tuin gebruikt wordt als wachtkamer als zieken om 5 uur 's morgens aankomen voor een bezoekje bij de dokter (die pas om 8 uur begint)?
- We het Malinese volkslied bijna uit ons hoofd kennen?
- We net deze avond onze reis naar Pays Dogon hebben vastgelegd? (van 21 tot 28 februari)?
- De congregatie Liiiiimbuuuuurgers is uitgebreid en bij deze in de meerderheid zijn? (Dankzij onze 2 nieuwe telgen: Jan en Leen)


"Neem je nootjes met je linkerhand, dan ben je de viespeuk van het land."


Heeeeeel veel warme groetjes,
Evi (Bijna uitgehuwelijkt) en Katrien (Toegestane pleegmoeder van Brigitte)